niebo od ziemi oddzielają
chmury
z białego sera.
dlatego dziś rano znowu
miałam niebo w gębie. 

osiem lat temu
sprzątając mieszkanie babci
znalazłam
złote trampki.

wtedy ona
już szeptała z góry:
kupiłam je dla ciebie,
ale nie zdążyłam ci dać.

wiele w niech przeszłam.
kilka miłości,
parę załamań emocjonalnych
i końców świata.

zanim trampki
rozsypały się na złoty pył
zszywałam je dwa razy
i sklejałam pięć.

teraz już babcia
przechadza się
w nich
gdzieś na górze.

a to co świeci
to żadne słońce,
tylko blask
od złotych trampek.


ps:
w tym roku mam nowe
z tesco
za piętnaście złotych.

zachwyt
za serce mnie chwycił
lemoniadą lawendową,
panią w tramwaju
z różowym wózkiem na zakupy
i przedwiosenną rzeżuchą.

niechybnie umrę
ze szczęścia
zanim ukąsi mnie
jakiś rak.

a tamci,
z nieuleczalnym
wirusem myśli,
będą musieli żyć długo
i nieszczęśliwe. 

było też kilka
występów gościnnych
z pretensjami do ról
pierwszoplanowych.

wieczorna kawa i poranna wódka
wychodziły całkiem nieźle,
ale ci epizodyści nie udźwignęli by
roli w pełnym metrażu.

zatem jedyne
co mogłam im zaproponować,
to angaż w filmie
urwanym.

chwytaj dzień
i nie puszczaj
dopóki nie będziesz pewien,
że każde jutro jest lepsze
od wszystkich wczoraj. 

to było między jesienią a zimą
w mieście stu pomników.

pewien bohater
specjalnie dla mnie
zszedł z cokołu,
co w stopniu znacznym
obniżyło jego niewątpliwą
atrakcyjność
jako bohatera.
lecz w stopniu znacznym
podwyższyło jego wątpliwą
posągowość
jako człowieka.

podobno każdy ma swojego
anioła.
ale tylko ja mam michała
anioła.

słyszałam o nim wcześniej,
kiedy siedział na przeciwległym biegunie.
tym odpychającym.

parę lat później przyszło przyciąganie
a mój ruch jednostajny prostoliniowy
na kilka miesięcy wpisał się w jego sinusoidę.

było nam po drodze
przez ten odcinek w układzie równań.
on równał do mnie, a ja do niego.
aż mu odbiła
się sinusoida.

spotkałam go później.
znowu zahaczał swoim szlaczkiem
o mój ruch
na szczęście już wtedy
jednostajnie przyspieszony.